اندر فواید چهارساله شدنِ روحانی

اصولا بعد از انقلاب، مردم و دولتها عادت کردن که دوران حکومتِ هر ریاستجمهوری، هشت سالهست. نمیگم هشتساله شدنِ دولت خوبه یا بد. نسبت به دولتش میتونه خوب باشه، میتونه بد باشه! اما اینکه بگیم همه هشت سال موندن، خب پس روحانی چهارسال دیگه هم بمونه. یا اینکه گفته بشه با روحانی تا 1400، درست نیست. عقلانی نیست. منطقی نیست. دلیل پشتش نیست. یهحرفِ کاملاً احساسی و بدونِ تفکره. یه طرفداری و لجبازیِ بچگانه! قرار نیست در دورهی دوم هر دولتی، معجزه رخ بده. کما اینکه در چهارسالی که گذشت هم معجزهای رخ نداد!

یکی از بهترین فایدههای تعویض دولت روحانی در انتهای دورهی اولش، اینه که این عادت از بین بره. این اصل بشکنه. این فکر که به هشتساله شدنِ دولتها معتقده، حتی اگه اون دولت پر از اشتباه باشه، از بین بره. اینکه دولتهای بعدی حواسشون رو جمع کنن که قرار نیست هشتسال حکومت کنن. که قرار نیست هر گندی زدن، باز هم رأی بیارن. که قرار نیست بتونن با زبونبازی و تخریب و تهمت و فریب رأی بیارن. که قرار نیست کارهای زشتِ خودشون رو با جملههایی مثل «دولت قبل بدتر بود» یا «دخترِ مظلومِ وزیر بیکار بوده دویست میلیون! قاچاق کرده» یا «اگه من نباشم جنگ میشه»، توجیه کنن و باز رأی بیارن! چهارساله شدنِ دولت روحانی، میتونه تبدیل بشه به یک تابلوی خطر، برای دولتهای بعدی. میتونه تبدیل بشه به یک نماد، برای نشون دادنِ تواناییِ مردم برای اصلاحِ کشورِ خودشون! این تغییر، لازمه.