کنون رود خلق است، دریای جوشان؟

1. بیمارستانهای خصوصی طوری هست که آدم سالم میره اونجا، اصلا با یه سلامتِ ویژهتری از اونجا خارج میشه :| رسماً اتاق بستری، امکانات کاملی برای زندگی داشت :| از خونهمون خنکتر بود حتی. چی بگم! خدا همهی بیماران رو شفا بده. و انشاءالله برای همهی بیماران امکاناتِ متوسط و حداقلی فراهم بشه. وضع عمومیها جداً و رسماً فاجعهی مطلقه :/ مادربزرگ پدری، بیمه دارن البته! وگرنه تا الان باید چیزی حدود پنجاه میلیون! پرداخت میشد :|

2. چند روز پیش، وقتی بیدار شدم گفتم کاش دنیای واقعی از دنیای خیالی بهتر میبود. خواب خوبی دیده بودم و مزهاش زیرزبونم حس میشد. دقیقا همون ثانیه به مدت دوساعت! خواب نسبتاً بدی دیدم. راستش اون خواب بد، نسبت به خیلی مسائل دنیای واقعی بهتر بود. شب بعدش، خداوند به جبران همون خواب خوب، کلا بنده رو در جنگ غوطهور ساختن :| مشکلی نداشتم با خواب و همچنان معتقدم از این دنیای واقعی حاضر، بسیار متعادلتر بود. جنگ هم داخلی بود و خیابونی! از همونایی که هرلحظه ممکنه یکی از پشت بزنه :/ تا جایی که به یادم مونده دو نفر رو زدم و تیر زیادی هم نخوردم :| دیشب وقتی خبر موشکها رو شنیدم، خواب از سرم پرید. منتظر به تماشا نشستنِ واکنشِ ملت بودم. از بعضی از واکنشها خندیدم و از برخی حرص خوردم. حدود نیمساعت تصمیم گرفتم بخوابم که خوابم نبرد. یکنوع رویاپردازی به ذهنم خطور کرد. توی این برهه، حفظ مرز بین درست و غلط، مخصوصا توی رویاها، بسیار واسم سخت شده. دیشب نیمساعت تونستم این مرز رو حفظ کنم و خدا میدونه چقدر خوب بود. خیلی وقت بود که مزهش رو نچشیده بودم و دلم میخواست باز هم بتونم در سمت درستِ مرزی، ببینم خودم رو. دیشب نیمساعت این مرز، حفظ شد. بعد از این همه مدت، با این همه اشتباه، الان میتونم با یقین بگم که : «مرز در عقل و جنون باریک است*کفر و ایمان چه به هم نزدیک است.» یقین خیلی مهمه. یقین با تجربه بدست میاد. بعضی تجربهها ممکنه گرون تموم بشه. ای کاش به یقینهایی که دیگران بهدست آوردن قناعت کنیم!

3. بیاید یکبار جدی نگاه کنیم. خودمون ببینیم. واقعیت رو. پست قبلی رو حذف کردم چون دوستش نداشتم. چون نتونسته بود منظورم رو برسونه و حتی مقداری منظورم برعکس منتقل میشد. الان هم نمیتونم حرفم رو بزنم. کلمه واسش پیدا نمیکنم. نمیدونم چجوری میشه گفت. خلاصهاش میشه این که : بیاید ایرانی باشیم. بیاید ایرانی باشیم. بیاید ایرانی باشیم. بیاید ول کنیم همهی لعنتیهای دنیا رو. بیاید خودمون باشیم و خودمون. آخرِ آخرِ آخرش باید و باید به این نقطه برسیم که «خودمون بودن» بهتر هست از «هرچی بودن» برای خوشایند دیگران.

4. یک حرفهایی میشنیدم از برخی از دوستان، که میگفتن نمیدونستن ایران از این موشکا هم داره و ایران مگه میتونه کسی رو بزنه اصلا؟ و خب خیلی برام جالب بود! دقت بفرمایید که تخریبهای معاندهای ایران و ایرانی، چه قدر زیاد تبلیغات داشتن که حتی ملت خودمون اطلاعاتِ بسیار معمولی رو از مانورهای معمولِ سپاه دریافت نمیکنن و من واقعا متاسفم که اینقدر برای تقابل با تخریبها و تهمتهایی که زده میشه، ضعیف عمل میشه و عملاً مردم در اقیانوسی از اطلاعاتِ ضدایرانی و آمریکاسالارانه غوطهور هستن!