امیدوارم مرا به جهنم حواله ندهید!

خب میدانید، گاهی آدم داغ میکند وقتی یکسری حرفهایی را از یکسری افراد میشنود! لزوماً هم سیاسی نیست. اما وقتی میبینی چگونه آتش میکشند مملکت را ... چگونه با دروغ، با وعدهی دروغ، سر مردم را گول میمالند ... میبینی که مردمِ راحت طلبِ وطنی، یک عده خوشسوادِ مبتدی را میفرستند مجلس و این افرادِ خوشسوادِ مجلسی، دو رکعت نماز دیگری را در زیارتهای تجملاتیاش برای تایید صلاحیتِ یک وزیر! کافی میدانند ... واقعا اینها برای شما کافی نیست تا داغ کنید؟ برای من که کافیست.

خیلی وقت بود که از اخبار بیخبر بودم! خیلی وقت بود که دیگر دستم نمیرفت سمت شبکههای خبری و سایتهای خبرگزاری ... شاید یکی از دلایلش پرخبریِ خانه و اعصابخردکن بودنِ اخبار داخلیِ خانه بود و شاید هم نیاز مفرط به آرامش ... حقیقتاً هم اینگونه آرامتر است ... ولی یکروز، به خودت میآیی و صفحات خبری را که مرور میکنی، هی با خودت فکر میکنی که چقدر همهچیز عوض شده! و چقدر بعد از شکستنِ حباب دروغ، اوضاع ماستمالیشده، میشود!

روحانی، شخصِ شخیصِ ریاست جمهوریِ جمهوری اسلامی ایران! هنوز آنقدر در چشمان این مردم راحتطلب، این مردمِ فلکِ غرب را خورده و از ریسمان سیاه و سفید نترسیده، ابهّت و جلال و جبروت دارد که حتی ممکن است بعد از این همه فاجعه، این همه دروغ پشت دروغ، این همه خالیبندیهای سیاسی، باز هم رأی بیاورد و چهارسال متوالیِ دیگر بر این مردم غفلتزده حکومت کند و باز هم مدبّرانه، وعده دهد و برجامهای کثیرهای از شجرهی خبیثهی مذاکرات با شیطانزدههای از خود بیخود شده، به خوردِ این مردم دهد که اگر اینگونه شود، این مردم حقشان است هرچه بر سرشان بیاید! که خود کرده را تدبیر نیست.

آنچه اکنون حائز اهمیت میشود، نه بررسیِ درستکاری در این سهسال و نیم است و نه بیرونکشیدنِ مو از ماستِ گندیدهی دولت و نه حتی مبارزهی علنی با یکعده به ظاهر انقلابیِ با فهم [ما که همه نفهم و بیسواد و عقبماندهایم و تندرو!] در حال، باید و باید و باید هر کسی بشود قاضیِ خودش که ببیند چطور و چگونه ممکن است که این اوضاع بدتر نشود! بهتر نخواستیم! بهترشدن فقط وعده است! به حق هرکس بیاید و وعده دهد که اوضاع را خرابتر نمیکند، در این زمانه، اصلحتر است! و الّا بسیار بودند لشکریانی که میخواستند همهجا را ٩٠+١٠ روزه، گلستان کنند ... الان تدبیر، همان مدیریتِ زخمِ تازهایست که هر لحظه امکانِ خونریزی دارد. وگرنه هرکسی بلد است باند بپیچد روی ظاهر زخم و پنهانش کند!

خوابیدن از یکجایی به بعد خطاست! خود را به خوابزدن، از اول اشتباه بود. خودتان را به خواب زدید و حال که آب کوی و کاشانهتان را برده، باز سر بر بالینِ گرم و نرمِ دروغهای شیرین نگذارید.