البته واضح و مبرهن است!

خیلی خوبه که یهخورده هم آدم باشم! هیچوقت یادم نیست از وقت و زمانم استفادهی درست کرده باشم! هیچوقت یادم نیست برای خودم وقت گذاشته باشم! هیچ یادم نیست که آدم بوده باشم! من هرکاری خواستم رو انجام دادم! به هرچیزی خواستم فکر کردم! هر حرفی رو که خواستم زدم[البته در این یک مورد، هنوز خیلی از حرفها هست که باید بزنم :| ]، هر وقت خواستم خوابیدم، هروقت خواستم وقتم رو پای اینجا و اونجا تلف کردم! من هروقت چیزی رو میخواستم، میخواستم!! دقت کردید یهجاهایی یه چیزایی رو نباید خواست؟! یا حتی برعکس؟ من حتی یهجاهایی که یه چیزایی رو باید خواست، چیزی نخواستم و هنوزم بابتش عذاب میکشم که آیا تقصیر من بود که نخواستم؟! من اینقدر زندگی رو غیراصولی کردم که دیگه پیش رفتنِ این زندگی رو نمیبینم! من اینقدر بیکار بودم که دیگه درسخوندن هم سختم شده! من اینقدر به طرز احمقانهای آرامش رو توی بیکاری و بیخیالی دیدم، که کم کم، همهی آرامشم از دستم رفت! وقتی یاد شیش هفت سال پیشم میفتم، میبینم اون موقع نسبت به الان بیشتر کار میکردم و خب کارِ یه بچهمدرسهایِ ابتدایی درس خوندنه! و من میخوندم! هرچند هیچچیزیش یادم نیست و بدردم نمیخوره! ولی اون موقع یه حس خوبی بود که الان نیست! ... من اونقدر خودم رو خواستم، که نسبت به بقیه بیتفاوت شدم! [در این مورد، البته حق دارم! بعضیها واقعا اهمیتی ندارن!] من اونقدر به خودم دروغ گفتم و حرفهای خودم رو باور کردم و اونقدر گولِ خودم رو خوردم، که از کاه، کوه میسازم! در حالی که اندازهی سر سوزنی بیش، نیستم!